سفرنامه لس آنجلس ۲

سلام

راستش توی سفرمون به لس آنجلس اتفاق خاصی نيفتاد. فقط خيلی خوش گذشت. بليط هواپيما رو آنلاين خريدم و ماشين رو هم آنلاين رزرو کردن. چهارشنبه آخر شب رسيديم. فرودگاه از طرف شرکتی که ماشين کرايه کرده بودم اومدن دنبالمون. البته فکر نکنين بنز الگانس فرستادن، يه مينی بوس هر ۵ دقيقه مياد رد ميشه، ميتونی دست تکون بدي، نگه ميداره و باهاش ميری ماشينو تحويل ميگيری.

حالا من ارزونترين ماشين ممکنو کرايه کرده بودم ولی وقتی رفتيم گفتن ندارن و همه ماشين ارزوناشونو کرايه دادن رفته. خلاصه يارو مجبور شد که ماشين بهتر ولی با همون قيمت به ما بده، روزی ۲۰ دلار، ماشينه يه Chrysler Sebring دو در و اسپرت بود، رنگش هم دونه اناری. اينقدر باهاش تند ميرفتم که نرگس دائم ميگفت مثل اينکه تا جريمه نشی آروم نميگيری.

اونجايی که نرگس و من زندگی ميکنيم همه جا صافه و پستی بلندی زياد نداره. تا قبل از سفرمون نميدونستم آدم ميتونه با رانندگی تو پستی بلندی کيف کنه. يه جاده هم بود مثل جاده چالوس که کلی از رانندگی توش لذت بردم.

با وست وود و تنقلات ايرانی چه کيفی کرديم. مخصوصا من و نرگس هله هوله خور. گز، پنير، پيراشکی و از همه مهمتر تن ماهی شيلانه . از چلوکباب نگو که از چهار روز سه روزشو چلوکباب خورديم، تازه اونم با چه لذتي، تازه روز چهارم ناهار يه جای خيلی باهال دعوت بوديم وگرنه فکر کنم اونروز هم ميرفتيم چلوکباب ميخورديم.

چند تا از دوستای اينترنتی رو هم ديديم، خيلی مزه داشت، من اولين بار که با يه دوست اينترنتی ملاقات ميکردم. صفا رو هم ديدم، کلی با هم گپ زديم. کلی جاهای باهال لس آنجلس رو نشونمون داد.

چند تا از دوستای قديميم رو هم ديدم. يکی از دوستام که ۲۰ سال، تعجب نکنين ۲۰ سال نديده بودمش رو ديدم. اون وقتا تو کوچه با هم فوتبال بازی ميکرديم. عروسی هم عالی بود، توی CALTECH بود. دوستمو ۳ سال بود که نديده بودم. آخرين بار که ديدمش عروسی من بود و حالا عروسی اون. بنظرتون دفعه بعد چی قراره بشه؟

خلاصه اينکه جای همتون خالي، خالی نه مثل بطری، خالی خالی، مثل خلا.

 

  
نویسنده : narges ; ساعت ٢:۱٧ ‎ق.ظ روز جمعه ۳ مهر ،۱۳۸۳